De leefstijlcoach  
Dezer dagen heb ik weer een nieuw woord geleerd: 'leefstijlcoach'. Het is een al even nieuw beroep, en onderwerp van het mini-interview van René de Vos met Yneke Vocking van deze maand. Het woord is niet alleen voor mij nieuw. De laatste editie van Van Dale's Groot Woordenboek van onze taal, 2005, kent het nog niet. Het kent alleen 'coach' (begeleider, adviseur, helper) en 'leefstijl' (persoonlijke manier van leven; vertaling van Eng. life style).  

Google helpt mij verder. Tot mijn verrassing word ik rechtstreeks naar de site van Yneke Vocking geleid. Als ik het goed begrijp, heeft zij dit woord zelf gemaakt en in het Nederlands ingevoerd. Wellicht komt in een volgende editie van de Grote Van Dale dus niet alleen dit woord, maar ook de vermelding van haar naam als originator. Ook wat dat betreft werkt Van Dale heel gewetensvol. Bij 'denkraam' staat bij voorbeeld dat Marten Toonder dit heeft bedacht. Wat Yneke Vocking in het interview over de leefstijlcoach vertelt, is een boeiende mix van oude wijsheid uit de geneeskunst en nieuwe ideeën en inzichten anno 21e eeuw. Ik vat het in mijn eigen woorden samen.  

De eerste echte arts uit de geschiedenis was Hippocrates. Hij leefde en werkte omstreeks 400 vC. Zijn naam leeft onder andere voort in de naar hem genoemde eed. Daarin belooft de arts onder andere dat hij de geheimen van zijn patiënt zal bewaren. Die geheimhoudingsplicht wordt altijd geduid als een aspect van de privacy waar de patiënt recht op heeft. Maar dat is slechts de helft van het verhaal. De andere helft is dat de arts ook de plicht heeft om aan zijn patiënt niet méér te onthullen dan die op dat moment verdragen kan.  

De tijden veranderen en wij veranderen mee. Patiënten kunnen en willen nu meer weten dan een halve eeuw geleden. In de tijd dat ik studeerde, omstreeks 1960, mochten ze nog steeds niks weten. De patiënt was destijds zozeer letterlijk object van de geneeskunde dat hij niet eens mocht weten wat hem mankeerde, laat staan dat de arts zijn therapie-advies naar de patiënt toe zou verklaren. Met kromme tenen stonden wij als coassistenten in de Daniel den Hoedkliniek te luisteren naar wat de artsen daar hun patiënten voorschotelden. In die kliniek werden alleen kankerpatiënten behandeld en iedereen wist dat. Maar het mocht nooit hardop gezegd worden; de patiënten leden altijd aan ´een ontsteking´ of iets anders relatief onschuldigs. De tijd van deze extreme bevoogding liep toen weliswaar op zijn eind, en onbewust voelden de patiënten dat de waarheid hun onthouden werd, maar het bleef allemaal onder de oppervlakte. Daardoor stonk het in die ziekenkamers naar de leugen.  

Tempora mutantur et nos mutamur cum illis, de tijden veranderen en wij veranderen mee, zoals opgemerkt. Yneke Vocking biedt haar cliënten een super-eigentijds totaalpakket aan met drie noodzakelijke onderdelen. De cliënt krijgt theoretische informatie, de coach neemt daadwerkelijk een deel van de verantwoordelijkheid van het leven van de cliënt op zich, en in het midden tussen abstract denken en concreet doen communiceren ze via hun empathie: de kunst om je met je gevoel in te leven in de ander. Dit is holisme in actie.
Hugo S. Verbrugh is arts-filosoof, doceert aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en fungeert als huisfilosoof bij de Stichting Folia Orthica.